Film na kanwie procesu z 1966 r.:
"Baniszewski kontra stan Indiana".
Wszystkie zeznania pochodzą ze stenogramów tego procesu.
Uwielbiałam jarmarki.
Tata sprzedawał na nich precle.
I jabłka w polewie.
Ciągle szukał nowych okazji.
Bywało, że jeździła z nim mama.
A czasami - zabierał też nas.
Takie chwile były dla nas wszystkich
wspaniałą przygodą.
Jennie i ja uważałyśmy się za szczęściary,
mogąc wieść takie życie.
Najbardziej lubiłam karuzelę.
To co, że byłam na nią za duża.
Inne atrakcje raczej mnie przerażały.
Karuzela po prostu kręci się, unosząc i opadając.
Chociaż jedzie do nikąd, to daje poczucie bezpieczeństwa.
Indianapolis w stanie Indiana, kwiecień 1966 r.
To ja. Dziewczyna po lewej.
Sylvia.
To moja historia.
"Jestem prostytutką. I jestem z tego dumna"
Proszę się przedstawić.
Lester Likens.
Jest pan mężem Betty Likens?
Tak.
Zdarzały się państwu rozłąki?
Tak.
A ostatnio? Kiedy?
Pod koniec czerwca 1965 r.
Żona mieszkała przy ulicy Euclid. Ja byłem wtedy w Lebanon w Indianie.
A gdzie były dzieci?
Jennie Faye i Sylvia Marie były z żoną.
Czerwiec 1965 r.
Myślisz, że zaprzyjaźnimy się z kimś?
Oczywiście.
Może nawet z chłopcami?
Ci w kościele są fajni.
Pospieszcie się. Nie wypada się spóźnić.
Tata?
- Cześć, Jennie. - Co tu robisz?
Tęskniłem za wami.
Betty, mogę z tobą zamienić słówko?
Rozmawiałem z Horstem.
Chce, żebyśmy przyłączyli się do niego
i pohandlowali po całym stanie.
Lester, mówiłam ci, nie mogę.
Nie z dziewczynkami.
Może moja mama zaopiekuje się nimi?
Nie zawiozę ich tam znowu.
Nawet nie miały czasu znaleźć nowych przyjaciół.
Betty, gdyby nie dziewczynki, nie kłócilibyśmy się.
Mamo?
Wracajcie do kościoła. Do domu przyjedziecie autobusem.
Mamy z ojcem sprawy do omówienia.
Dzięki miłości, którą Pan nas obdarował,
możemy nazywać się dziećmi bożymi.
I nimi jesteśmy.
Jak dziecko może zbliżyć się do ojca swego?
Jak ojciec może być blisko swego dziecka?
Chrystus powiedział: "Jam jest waszą drogą i światłem."
"I tylko ja do Ojca was doprowadzę."
Nasze rodziny, ojców i matki.
Przez Chrystusa znajdziemy naszego Ojca.
I przez Chrystusa poznajemy naszych bliźnich.
Masz śliczny kostium, Hope.
Dziękuję, Gertrude.
Nowe lekarstwa bardzo mi pomogły.
Gdyby słyszała pani, że ktoś potrzebuje prasowania,
chętnie bym się tym zajęła.
Wspomnę o tobie.
Dziękuję.
Co ci się stało w nogę?
Tak nie ładnie, Shirley!
Nie szkodzi. Jest przyzwyczajona.
- Od czego to? - Od polio.
Polio.
Boli?
Nasza mama też choruje.
Dziewczynki!
Musimy wysiadać.
Mogą iść z nami?
Co wy na to? Przyjdą nasi znajomi.
Poznacie naszą starszą siostrę.
Dobrze.
Przywieźli ci dodatkową robotę.
Zapłacili?
Będzie za co kupić obiad.
Weź dziecko.
A te skąd się wzięły?
O co chodzi?
Zaprosiłyśmy, żeby pobawiły się z nami.
Będziemy cicho.
Dobra. Dopilnuj ich.
Kocham tę piosenkę.
Co robi wasz tata?
Jest policjantem. Rodzice są rozwiedzeni.
Brakuje wam go?
Nie tak bardzo, jak pieniędzy.
- Paula! - Co? Taka prawda.
Gdyby płacił mamie, jak należy,
może nie byłaby taka chora.
I ja nie musiałabym pracować.
Mały Kenny ma innego ojca.
- Kim jest mały Kenny? - Dzieckiem.
Ale nie powinnyśmy o tym rozpowiadać.
Gotowe.
Mogłabyś z tego żyć.
Tak, gdyby była starsza.
Ciebie też uczesać?
Nie. Dziękuję.
I tak jest ładna.
Tak, ma fajne włosy.
- Też jestem ładna. - No pewnie.
Wiesz, co? Może wyskoczymy na kolę.
Mój chłopak pracuje w monopolowym. Może nam coś wyniesie?
Jasne.
Tylko nie narozrabiać mi tu.
Idziemy do sklepu.
Przekaż Andy'emu, że czekam na alimenty na Kenny'ego!
I nie bałamuć czasu z tym pakowaczem.
On nie jest pakowaczem.
Jest nikim.
- Nie lubi mojego chłopaka. - Zauważyłam.
Johnny, daruj sobie!
Przepraszam, pani Doyle.
Nie byłaś w kościele.
Właśnie jedziemy tam z Coy'em.
Żebyście tylko dojechali.
Zjeżdżajmy stąd.
Moja siostra Stephanie. Nawet pomaga w domu,
jeśli akurat nie zadaje się z Coy'em.
Boże.
Cześć, Paula.
Mama przypomina o alimentach.
Na pewno.
Kim jest twoja przyjaciółka?
Sylvia. Ale ona nie rozmawia z byle kim.
To przepraszam.
Były chłopak mamy.
Tylko 6 lat starszy ode mnie.
Cała mamuśka.
To on.
Mój Bradley.
Przystojniak.
Musimy być ostrożni.
Bo?
Bo ma żonę.
Nie żartuję. Wcale.
Paula!
Nie mów, że nigdy nie miałaś chłopaka.
W Kalifornii był pewien chłopiec, ale
to nic poważnego.
Ale robiliście coś więcej, niż całowanie?
Chyba wiesz, o czym mówię?
Przestań.
Wejdźmy.
To Pleiku, 250 mil na północ od Sajgonu.
Marie!
Nakarmisz Kenny'ego.
Jeśli nie skończę przed 16:00,
nie dostanę napiwku od pani Duke.
- Mleko się skończyło. - To załatw.
Na kreskę nie dadzą mi.
Dadzą, tylko weź małego ze sobą.
Przepraszam.
Powiedziano mi, że moje dziewczynki są u was.
Nie macie rodziny w Indianie?
Nie takiej, żeby je podrzucić.
Z czyjej winy?
Po trosze - wspólnej.
Pani Baniszewski, zastałam Shirley i Marie?
Są u siebie.
Zamknij drzwi.
Przez cały dzień masz tu pełno dzieciaków.
Może zostawcie Sylvię i Jenny u mnie?
Nie śmiałbym.
Mam 6 dzieciaków. Dodatkowa 2 nie stanowi różnicy.
Pewnie masz rację.
20 dolarów za tydzień i problem z głowy.
Bardzo byś mi pomógł.
Porozmawiam o tym z żoną.
Warto to rozważyć.
Wcześniej nigdy nie widział pan Gertrude Baniszewski?
Nie.
Ale chciał pan zostawić córki u zupełnie obcej kobiety?
Jak już mówiłem...
W rozmowie zapewniała mnie,
że zajmie się dziećmi, i będzie...
traktować je, jak jej własne.
Teraz daję 20$.
Resztę zapłacę we czwartek, w przyszłym tygodniu.
Potrzebuję tych pieniędzy.
Dostanie je pani.
Johnny, zanieś rzeczy na górę.
Dziękuję ci, kochanie.
Nie wyjeżdżaj.
Z końcem września wrócimy do domu.
To ponad 2 miesiące.
Obiecuję, że sama po was przyjadę.
No to dobrze... Jenny, Cookie.
Bądźcie grzeczne.
W porządku.
Do widzenia, dziewczęta.
Sprawdźcie, czy macie wszystko, co potrzebne.
Na co czekacie?
Pomożemy wam się rozpakować.
Sierpień, 1965 r. Bez paniki.
Tu wszyscy są mili. Zobaczysz.
Paula, straciłaś cnotkę w wakacje?
Na pewno nie z tobą, Teddy.
Nie znasz się na żartach, Paula?
Żartem jest twoje życie płciowe.
Coy jest w porządku, ale Teddy to kmiotek.
Paula!
Oni zawsze kogoś zaczepiają.
Nic się nie stało.
- Mieszkasz u Pauli? - Tak jakby.
Widziałem cię tam kiedyś.
Mieszkam na rogu, nazywam się Ricky Hobbs.
Sylvia.
Jeśli cię to interesuje, to w weekend
będą rozgrywki w footballowe.
Nie przepadam za footballem.
Sylvia, pospiesz się.
Do zobaczenia!
To ja.
Mam nadzieję, że przychodzisz z forsą?
Mnie też miło cię widzieć.
Wpadłem zobaczyć, co u moich milusińskich.
Cześć.
Zostaw go.
Dostałem powołanie. Wkrótce muszę zameldować się w wojsku.
Połóż go.
Cały dzień go uspokajałam.
- Przy dziecku? - Co mu do tego?
Nie zgadzam się.
Niedługo wypłata.
Dostaniesz swoje pieniądze.
Po co przyszedłeś?
Właściwie, to chciałem cię prosić
o pożyczenie paru dolców.
Chciałbym odwiedzić brata w Lebanon, zanim wyjadę.
Gdybym miała, pożyczyłabym ci.
Masz nowe lokatorki.
Nie gościsz ich za darmo.
Musiałam je wziąć przez ciebie.
Nie opłacam obcych dzieci.
Nie opłacasz własnego...
Przepraszam, Gertie.
Przepraszam.
Jak tam pierwszy dzień w szkole?
Poznałam nowych przyjaciół.
Widzisz, całkiem mili ludzie mieszkają na Southside.
Mogłabyś zabrać dzieci ze szkoły do domu?
Mam jeszcze sprawę do załatwienia.
Tak. Czy wszystko w porządku?
Powiedz mamie, że mam dodatkową robotę.
Oczywiście.
Paula robi się podobna do ciebie.
Szczęściara.
Miej ją na oku.
Znowu spotyka się Bradley'em.
Co z tego może wyniknąć?
Jego żona jest narwana.
To jak? Pożyczysz mi pieniędzy?
W górnej szufladzie jest dwudziestka.
Gdzie pani mieszka, pani Doyle?
Róg 38 i 48.
Z pani jadalni można niemal
dosięgnąć kuchni Baniszewskich?
Tak blisko to znowu nie jest.
Czy obserwując to,
co przydarzało się pani Baniszewski,
żywiła pani wobec niej jakieś uprzedzenia?
Nie, nawet było mi jej żal.
Uważałam ją za ciężko pracującą kobietę,
z gromadką dzieci u boku.
Nie okazywała jej pani dezaprobaty?
Nie, nie wolno mi jej oceniać.
Proszę?
Nie mogę jej osądzać.
- Zmówisz modlitwę, Sylvia? - Dobrze.
Panie, pobłogosław jedzenie,
które nam dałeś, amen.
Amen!
Niech ktoś nakarmi tego psa.
Dobrze, mamo.
Przepraszam za spóźnienie.
Gdzie byłaś?
Wzięłam zmianę za Ellen.
Mówiłam ci, żebyś nie spotykała się z nim.
- Ja nie żartuję. - Nie widujemy się.
Nie oszukuj mnie, Paula.
Był tutaj? A może Andy coś powiedział?
- Nie twoja sprawa. - Nie chcesz, żebym
powtórzyła twoje błędy?
Niech ktoś nakarmi psa!
Johnny, nakarm psa!
Co się dzieje, Paula?
Mam problem, Sylvia.
Wielki problem.
Z Bradley'em?
Byłam dziś u lekarza.
Jestem w ciąży.
Wiesz, że ma żonę.
Nie będzie chciał dziecka.
Nie wiem, co teraz zrobię?
Musisz mu powiedzieć.
Nie mogę.
Poradzisz sobie.
Zostaw to mnie. Nikomu nie mów ani słowa.
Dopóki nie wymyślę, co zrobić, OK?
Dobrze, obiecuję ci.
Wszystko się ułoży.
Mamo?
Mamo!
Idźcie wszyscy na górę.
Chodź.
Wy dwie nie!
Przygotowałam wam miejsce w piwnicy.
Czek od waszego ojca nie dotarł.
Może to tylko spóźnienie.
Mama nie pozwoliłaby mu zapomnieć.
Wiecie, co myślę?
Od 2 tygodni zajmowałam się wami za nic.
Myślę, że wasi rodzice
porzucili tu was na dobre.
Nie zrobiliby tego.
Nie odzywaj się.
Połóżcie się.
Dalej. Wiecie jak.
Wracaj.
Wstawaj.
- Gertie! - Nie, zostaw mnie.
Zbij mnie za nią.
OK.
Chodź.
Potrzebuję tych pieniędzy.
Jennie...
To nie w porządku. Nikt wcześniej nas nie bił.
Czek przyjdzie jutro. Przysięgam.
- Johnny! - Co? Daj mi go!
Przestań!
Mam 15 lat, też chcę iść.
A kto zajmie się dzieciakami?
Ciekawe, czy Bradley też będzie?
Wolność została zagrożona.
Napaść powaliła cierpiących ludzi
niemal na kolana.
Gdy William Westmoreland...
CZEK NA 20 DOLARÓW
"... dużo pracy. Horst nie czuje się najlepiej,"
"ale pozdrawia. Odezwijcie się do nas. Mama i tata."
Aby zadanie to wypełnić, musimy
musimy stoczyć jedną z bardziej złożonych wojen w historii USA.
Stephanie, dokąd pójdziecie?
Obejrzymy jakiś film w kinie.
Zamiast oglądać, będziesz odpychać
rękę Coya, którą będzie chciał cię macać.
Może nie będę jej odpychać.
Tak, tak, świętulko.
Krzyczysz, jak tylko dotknie twojej bluzki.
To nie prawda, Paula, wiesz o tym.
Co sobie Sylvia pomyśli?
Odstrzeliłem misiowi oko.
Po co to zrobiłeś?
Johnny! Wynoś się stąd!
Nie żyjesz.
Co za dziadostwo!
W tej gównianej dziurze nie ma co robić.
Jestem pod wrażeniem, Teddy.
Prawda.
Nie wiem, jak ty, ale
ja na noc nie wracam do domu.
Twoi rodzice nie będą zachwyceni.
Co mi tam.
- Podoba ci się z nami? - Tak, tak.
Jest.
Zaraz wracam.
Może nie powinnaś...?
Ricky.
Nie wypada się tak skradać do dziewczyn.
Przepraszam.
Żłobek masz za rogiem.
Zaginaj do niańki, zanim się stęskni.
Mam twoje ulubione.
Dawaj łyka.
Co tu robisz?
- Chciałam cię zobaczyć. - Rozmawialiśmy już o tym.
Zaraz wrócę.
Dobre.
Mówiłem ci, że moja żona wraca od rodziny.
To koniec, OK?
Bądź grzeczną dziewczynką i wracaj do przyjaciół.
Mama nazywa cię śmieciem.
Powinnam jej posłuchać.
Może powinnaś słuchać mamy. Ona wie najlepiej.
Wiem, że nie mówisz poważnie.
Zostaw mnie!
Spadaj!
Pocałuj.
Tego chcesz?
Przestań!
Zjeżdżaj, to prywatna pogawędka.
Ona jest w ciąży.
Nie nasyłaj jej na mnie. Wiem, że to nieprawda.
Niemożliwe.
A ty się nie wtrącaj.
Paula, przepraszam...
- Zapłacisz za to. - Paula...
Wszystko gra?
Śledziłeś mnie?
Paula?
Kochanie, płaczesz?
Co się stało?
Nie odezwę się do niego.
To dobrze, dziewczyno. Tak jest.
Znajdziemy ci porządnego chłopaka.
Innego, niż Andy czy twój ojciec.
Ale Sylvia powiedziała...
Co?
Rozpowiada o mnie kłamstwa.
Jakie kłamstwa?
Rozpowiada, że jestem zdzirą.
Żebyś tylko widziała tych chłopców,
którym powiedziała, że jestem szmatą.
Sylvia tak mówi?
Nie martw się, kochanie.
Nie martw się.
Czy słyszałaś kiedykolwiek, żeby Sylvia brzydko się wyrażała?
Nie.
Czy wiesz, jak często Sylvia uczęszczała do Szkółki Niedzielnej?
Za każdym razem, gdy my szłyśmy.
- Czy miała Biblię? - Tak.
Czy ubierała się schludnie?
Tak.
Jak napisał św. Mateusz: "Brama do raju wąska"
Zbyt szerokie i łatwe wejście
prowadzi do upadku.
Wielu je wybiera.
Ale do życia wiecznego prowadzi
wąskie, trudne przejście.
I niewielu je odnajduje.
Jennie, siądź koło mnie.
Nie rozchodźcie się.
Musimy porozmawiać.
To będzie lekcja dla wszystkich.
Musisz przeprosić Paulę.
Ale Girtie...
Chcę, żebyś przeprosiła.
Co ona zrobiła?
Rozpowiadała kłamstwa o waszej siostrze.
Ja...
Przepraszam.
Paula, masz prawo się zemścić.
Co zamierzasz?
Chcę, byś ją ukarała.
Sama powinnaś tego spróbować.
Johnny, złap ją za ręce.
Powiedziałam, że przepraszam.
Mam gdzieś, co powiedziałaś.
Dalej, zasłużyła sobie.
Tak jest!
Da sobie radę.
Nie jestem...
Nie jestem.
- Nie jestem. - Ona nie jest!
Cholera.
Wystarczy.
Wstawaj.
Dostała nauczkę.
Tak się staje, gdy ktoś kłamie.
Idźcie już.
Ty też!
Nie śpisz?
Dobrze się czujesz?
Zmówiłaś pacierz?
Może ulubiony psalm mamy?
Wejrzyj na mnie i zmiłuj się nade mną
bo jestem samotny i nieszczęśliwy.
Oddal uciski mojego serca,
wyrwij mnie z moich udręczeń.
...odpuść mi wszystkie grzechy.
Dziękuję.
...jest ich wielu i gwałtownie mnie nienawidzą.
Strzeż mojej duszy i wybaw mnie,
bym się nie zawiódł,
gdy się uciekam do Ciebie.
Niechaj mnie chronią niewinność i prawość,
bo w Tobie, Panie, pokładam nadzieję.
Wrzesień 1965 r.
Słyszałem, że twoja siostra jest w ciąży.
- Kim jest szczęściarz? - To nie jest śmieszne.
Nic nie mówiłem.
Ale ludzie - owszem.
Nie jesteś w szkole?
Wszystko w porządku?
Tak.
Sylvia, tak?
Tak.
Eric.
Widziałam cię w kościele.
Tak, to byłem ja.
Wybierasz się na piknik w sobotę?
Chciałabym.
OK.
Może sie tam spotkamy.
Lepiej już pójdę.
OK.
Dlaczego mam jest na ciebie taka zła?
Sama słyszałaś.
Rozpowiadałam, że Paula jest zdzirą.
Ale to nie prawda?
Krążą o niej nieciekawe plotki.
Myślicie, że jest w ciąży?
A czego się spodziewałaś? Łatwa z niej dziewczyna.
Dziękuję.
Co u twojej mamy?
W porządku.
Ciągle w szpitalu?
Tak.
Kto się tobą opiekuje?
Ja.
Nie masz dziewczyny?
Sam nie wiem?
- Nie wiesz? - Nie wiem.
A ona wie?
Chlapniesz?
Jestem za młody.
Skoro na palenie nie jesteś za młody,
to na picie też.
Jennie?
Chyba powinnyśmy zadzwonić do rodziców.
Niby jak?
Znalazłam to w koszu.
Jak długo zostanie u was Sylvia?
Sylvia wpadła ci w oko?
Ładna jest.
Gdy ja chodziłam do szkoły,
chłopcy też uganiali się za mną.
Wierzę.
Dziękuję.
Ależ jesteś rozgrzany.
Dlaczego wróciłaś tak wcześnie?
Nie czuję się najlepiej.
Paula?
Lepiej już idź.
Dobra, ty pierwsza.
Halo?
- Mama? - Kochanie!
Już się bałam, że list nie doszedł.
Mamo, tak bardzo tęsknimy.
Ja za wami też.
Przyjadę po was za 2 tygodnie.
A co tam u was?
Gertrude stała się surowa.
Mamy spore kłopoty.
To znaczy? Czy ona was biła?
Znowu sprawiają kłopoty? Daj mi porozmawiać...
Wpadła w złość, bo
czek się spóźnił.
Czek się spóźnił?
Nie powinien.
Daj mi ją.
Musimy już iść.
Sylvia?
Sylvia!
Idą, mamo.
Dzwoniłaś do swojego kawalera, Sylvio?
Nie.
Do nikogo szczególnego.
Do naszych rodziców.
Dziękuję, Jennie.
Skąd miałaś pieniądze na międzymiastową?
Zbierałam butelki w parku. Wymieniłam je.
Mówi prawdę.
Co jej zrobi?
To, co zwykle, jak złapie kogoś na kradzieży.
Będziesz mnie znowu okłamywała?
- Nie. - Będziesz mnie okradała?
Nic ci nie ukradłam, Gertie.
Będziesz dzwoniła do rodziców i żaliła się, że
Gertie nie traktuje cię dobrze?
Nie, proszę pani.
Dobrze.
Przepraszam!
Dobrze. Dobra z ciebie dziewczynka.
Przyłóż sobie lodu.
Pamiętam, jak zeznałaś, że twoja siostra Paula...
była zazdrosna o Sylvię.
Za każdym razem, gdy na nią patrzyła, w jej oczach było widać nienawiść.
Wiesz, czym jest zazdrość?
Gdy ktoś jest zły na kogoś?
Możesz wskazać powód,
dla którego Paula miałaby być zła na Sylvię?
Może dlatego, że Sylvia
uważała siebie za ważniejszą od Pauli.
Pamiętasz, gdy udałyście się na kościelny piknik?
Gdzie było jedzenie i picie?
Nie widuję cię ostatnio na zajęciach dodatkowych.
Przepraszam pani Orbach, ale mam dużo pracy.
Co ci się stało w rękę?
Puściły mi nerwy przez Sylvię.
To znaczy? Co się stało?
Wyrządziła mi straszną krzywdę.
Musiałam być wobec niej stanowcza.
Już dobrze.
Nie bierz za dużo.
Co tu robisz?
Darmowe jedzenie.
Kobiety...
Mam nadzieję, że nie chcesz pieniędzy, bo
- dopóki John nie zapłaci mi... - Nie chcę pieniędzy.
Bradley mnie przysyła.
W sprawie Pauli.
Przywitałeś się z synkiem?
- Jeśli chodzi o wczoraj... - Wszystko w porządku.
Naprawdę mi przykro.
W przyszłym tygodniu przyjedzie już mama.
Cześć.
Jestem z przyjaciółmi niedaleko. Może dołączysz do nas?
Dobrze.
Sylvia!
- Poczekaj chwilę. - Nie ma problemu.
Ricky, pamiętasz, co powiedziałam tamtego wieczora o Pauli?
Powiedziałeś o tym komuś?
Nie.
Bo ludzie plotkują.
A Stephanie i Paula mnie obwiniają.
Nie, nie zrobiłbym czegoś podobnego.
Pójdę już.
Powiedziała, że jest w ciąży?
Jakby coś, wykłada pieniądze na zabieg.
Bądź ciszej, proszę.
Jeśli tylko Paula się zgodzi, nikt o niczym nie będzie wiedział.
Masz.
Nie będzie żadnego zabiegu, bo nie jest w ciąży.
On o dziecku nic nie wiedział.
Sylvia miała to powiedzieć.
Odkąd zjawiła się u mnie, ta dziewczyna przynosi same kłopoty.
Jeśli któraś jest w ciąży, to pewnie ona.
Muszę iść.
Cześć, Kenny.
Cześć.
Jeszcze wróci, kochanie.
Szukasz sobie towarzystwa dorosłych?
Mam radę dla ciebie.
Nie wchodź między Gertie i jej dzieci.
Ona tego nie ścierpi.
Dobrze?
Wszystko w porządku, Gertie?.
Tak. Dziękuję.
Chcemy zrobić rundkę samochodem. Przyłączysz się?
Powinnam zapytać Gertie.
Na pewno?
Chodź, spadajmy stąd.
Chyba Sylvia ulatnia się z chłopakami.
Nic dziwnego, Ricky Hobbs.
To żadne zaskoczenie.
Teraz ja, jeszcze raz.
Patty, teraz ty.
Nie chcesz jeszcze pojeździć?
Nie, jestem już spóźniona.
Chodźcie!
Może spotkamy się w następną niedzielę?
Zamknij drzwi.
Sądziłam, że nauczyłam cię czegoś.
Nie rozumiem.
Wygląda, że nagadałaś więcej kłamstw o Pauli.
Nic nie mówiłam.
- I zalecasz się do Andy'ego. - Nieprawda.
Widziałam cię.
Wszystko, czego chcesz, po prostu sobie bierzesz.
Gertie, my tylko rozmawialiśmy.
Tylko tyle.
Kto tu rządzi?
Ty mamo.
Racja, kochanie.
Paula mówiłam mi o chłopcach w Kalifornii.
Czy tobie Ricky, Sylvia opowiadała o chłopakach z Kalifornii?
Nie.
Jeśli ty mnie nie słuchasz, to
może zajmę się twoją siostrą.
Żeby nie popełniła twoich błędów.
Jennie...
Chcesz być, jak twoja siostra?
Nie, proszę pani.
Grzeczna dziewczynka.
Patty, co pani Baniszewski zrobiła potem?
Dała jej do ręki butelkę.
Kazała jej podnieść sukienkę.
Co dalej?
Kazała jej włożyć tam butelkę.
Czy Sylvia powiedziała coś, gdy pani Baniszewski kazała jej to zrobić?
Powiedziała tylko...
Nie mogę.
Co na to pani Baniszewski?
Powiedziała...
No dalej, stać cię na więcej.
Co zrobiła Sylvia?
To, co Gertie kazała.
Co tu się dzieje?
Nich ktoś tu sprzątnie.
Sylvia, na górę!
Coy, zabierz ją!
Poczekaj.
Nie chcę, żeby przebywała z moimi córkami.
Zabierz ją do piwnicy.
Proszę... Przepraszam.
Przepraszam, Gertie!
Zabierz ją!
Nie!
Nie mieszajmy się do tego.
Nie płacz Jennie, mama ją tylko uczy.
- Ona nie chce. - Wrzućcie ją tam!
Marie!
Sylvia.
Przykro mi, Sylvia.
Boję się.
Próbowałam porozmawiać z Gertie, ale
dała tylko tę Biblię dla ciebie.
Jennie.
Mama cię woła.
Zebranie rodzinne.
Zrobię, co mogę.
Kazała natychmiast.
Przestań mnie bić!
Johnny, daj mi lekarstwo.
Tutejszy klimat nie służy mojej astmie.
To może przeprowadźmy się?
Niby dokąd, Shirley?
Nie wiem.
Ja nie chcę się przeprowadzać.
Rozmawiałam dzisiaj z twoimi rodzicami.
Przyjeżdżają po nas?
Pojechali teraz na objazd po Florydzie.
Nie zjadą tu wcześniej, niż przed końcem listopada.
Ich czeki przychodzą na czas, ale
ja mam coraz mniej prasowania.
Bardzo mało.
Dlatego wszyscy będziemy musieli pracować.
Mogłabym jeść u Coy'a. To by nam pomogło.
Coy?
Mama nie będzie protestować.
Lubi Stephanie.
Dzięki.
Paula...
Kochanie, będziesz musiała brać więcej zmian.
Może nawet rzucić szkołę na chwilę.
A Stephanie?
- Dlaczego ona może się uczyć? - Bo jest mądrzejsza.
Zamknij się, Johnny!
Ja jestem mądrzejsza od ciebie!
Przestańcie!
Dość!
Przestańcie!
To też sprawa, nad którą musimy popracować.
Żebyśmy lepiej się do siebie odnosili.
Jak długo Sylvia ma być na dole?
Dopóki nie odrobi lekcji.
Mamo...
Trzeba było ją ukarać, Paula.
Tak, mamo.
Jeśli ktoś zapyta o nią, powiemy, że
pojechała do szkoły z internatem.
Rozumiesz Jennie?
OK.
To tyle.
Przyniosłam jedzenie.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Nie będziesz tu długo.
Słyszałaś, żeby Sylvia kiedykolwiek mówiła coś złego,
na ludzi, którzy robili jej te rzeczy?
Nigdy.
A gdy to się zaczynało? Mówiła wtedy coś?
Nic, poza "przepraszam",
jakby coś przeskrobała, ale
nigdy nie zrobiła nic złego.
Brałaś udział w tych "zabawach" z Sylvią?
Robiłam, co mi kazali.
Czy we wrześniu widziałaś, kto jeszcze
znęcał się nad Sylvią?
Widzicie? Jak mówiłem.
Ja cię...
Co tu robi?
Źle się zachowywała.
Jest grzeszna.
Mama mówi, że jest zdzirą.
Johnny!
Spokojnie.
Jest przyzwyczajona.
Zobaczcie.
Fajnie, nie?
Przypaliłeś ją?
Spróbuj, jak chcesz.
- Nie chcę. - Boisz się.
Nic nie będzie.
Mama pozwala.
Widziałaś, jak Sally przypala Sylvię papierosem?
- Tak. - Ile razy?
Za każdym razem, jak przychodziła.
Jak często?
Codziennie.
Czy na przełomie września i października,
bywałeś w domu przy 38 i 50?
Tak.
Codziennie, po szkole.
Czy widziałeś tam Sylvię Likens, zamkniętą w piwnicy?
Tak.
Zrobiłeś coś, by jej pomóc?
Nie.
Co inne dzieci robiły w domu?
Bawiły się.
Mówiłaś innym dzieciom, że mogą do was przyjść
i "zabawić" się z Sylvią?
Myślałam, że na to zasłużyła.
Gdzie stał John, gdy ją "mył"?
Przed nią.
Którą część jej ciała oblewał?
- Ją całą. - Czyjego węża używał?
Mojego.
Sally, widziałaś, jak inne dzieciaki z sąsiedztwa krzywdziły Sylvię?
Tak.
Powiedziałaś komuś o tym, co widziałaś?
Raczej nie.
Nikomu nie powiedziałaś, co dzieje się w domu Baniszewski?
No tak, powiedziałam tacie,
że Gertrude bardzo surowo traktuje Sylvię.
Powiedział, że gdybym ja zrobiła to, co ona,
dostałabym taką samą nauczkę.
Czy twoja matka, była obecna
w czasie, gdy inni robili różne rzeczy Sylvii?
Tak.
Często?
Praktycznie ciągle się tam kręciła.
Co mówiła, gdy to wszystko się działo?
Nic.
Czy ktoś kazał ci bić Sylvię?
Nie.
- A wiązać? - Nie.
- Polewać wodą? - Nie.
Dlaczego to robiłeś, Teddy?
Nie wiem.
Październik 1965 r.
Idźcie już na górę.
Tak jest, mamo.
"Test ciążowy"
Kto tam?
Masz papierosy?
Jakieś wiadomości od Sylvii?
Lubisz ją, prawda?
To partia nie dla ciebie.
Wiadomo, kiedy wróci?
Ricky, mówiłam ci, ona nie chce cię znać.
Inni chłopcy jej w głowie.
Dlatego wysłałam ją do szkoły z internatem.
Daj mi!
Idź już.
Masz pieniądze.
Dziękuję kochanie.
Paula...
Dobra z ciebie córka. Jestem z ciebie dumna.
Nie ważne, co wygadują ludzie.
Damy sobie radę.
A co z Sylvią?
Nie.
Modliłam się.
Może już czas wybaczyć jej?
Myślę, że dostała już swoją nauczkę.
Są w życiu rzeczy, które robimy bez względu
na to, czy nam się podobają, czy nie.
Nie chcę brać w tym udziału.
Paula.
Paula?
Zejdź i porozmawiaj ze mną!
Sylvia, nie skrzywdzę cię.
Nie skrzywdzę cię.
Wiem, jak to jest być chorą.
Sama choruję długi czas.
Nie radzę sobie
z wychowaniem dzieci tak, jak powinnam.
Wiem, że jestem surowa.
Ale czasami, po tych lekarstwach,
nie panuję nad sobą.
I zaniedbuję dzieci.
A Paula jest...
Paula jest bardzo podobna do mnie.
Urodziłam ją, będąc w twoim wieku.
Potem była Stephanie.
A potem przyszła reszta.
John zostawił nas.
I tak to wygląda.
Robię, co mogę, by utrzymać rodzinę razem.
Chcę, by Paula miała lepsze życie.
Lepsze od mojego.
Muszę chronić moje dzieci.
Rozumiesz mnie?
Dzieci...
są wszystkim, co mam.
Dziękuję Sylvia.
Dziękuje.
Dziękuję, że mnie zrozumiałaś.
Dziękuję.
OK.
Witam Wielebnego.
Miałem zamiar do was zajrzeć,
a ostatnia rozmowa z Paulą przyspieszyła decyzję.
Co ta dziewczyna Wielebnemu nagadała?
Martwi się o panią i rodzinę.
I jest coś jeszcze.
Myślę, że Paula spodziewa się dziecka.
Na moje wsparcie możecie liczyć, ale,
nie mówię tego za całą społeczność.
Dziękuję Wielebnemu, ale
to złośliwe kłamstwa i plotki, szerzone przez dziewuchę Likensów.
Gertrude...
Paula rozmawiała ze mną osobiście.
Nie rozumiem tego, ale
obiecuję porozmawiać z Paulą.
Sylvia miała na nią bardzo zły wpływ,
odkąd tylko pojawiła się u nas.
Nie mogę...
zdyscyplinować tej dziewczyny.
Paula wspominała też o Sylvii.
Wspomniała coś o jakichś problemach.
I od tygodni nie widziałem Sylvii w kościele.
Pomyślałem, że może z nią porozmawiam?
Odesłałam ją do internatu.
Nie dawałam z nią już rady.
- Przyłapałam ją na kradzieżach. - Rozmawiała pani o tym z rodzicami?
Dzwoniłam, pisałam, ale
nie dostałam odpowiedzi.
Szczerze mówiąc, to wiem, dlaczego
podrzucili mi ją.
Rozumiem.
Może powinienem pojechać do szkoły
i porozmawiać z Sylvią?
Postaram się to zaaranżować.
Dzień dobry Wielebnemu.
Dzień dobry, dzieciaki.
Zajmijcie się Kennym, proszę.
Dokończymy tę rozmowę innego dnia.
Dziękuję, Wielebnemu.
Do zobaczenia w niedzielę.
Oczekuję cię w kancelarii przed końcem tygodnia.
Musimy dokończyć tę rozmowę.
Tak jest, Wielebny.
Dobrze, Gertrude.
Gdzie ty masz rozum?
- Dla ciebie to robię. - Puszczaj.
Wszyscy do piwnicy.
23 Października, 1965 r.
Wiesz, dlaczego tu jesteś.
Sylvia!
Ricky, właśnie wróciła.
Wróciła z internatu i znowu
zaczęła sprawiać kłopoty.
Johnny, pomóż mi!
Nie, proszę.
Trzymaj ją!
Będzie gorzej, jak będziesz się ruszać.
Właśnie.
Nie!
Proszę!
Dobrze robisz, mamo?
Rozgrzej ją!
Przepraszam.
Proszę! Nie!
Napiętnowałaś moją córkę,
to ja napiętnuję ciebie!
Ricky!
Dokończ.
Gertie, nie mogę.
Ricky, ona miała wszystkich chłopaków, oprócz ciebie.
Nie zostawisz tak tego.
Pomóż mi, Ricky.
Proszę!
Zuch chłopak?
Ricky!
Co to za napis?
"Jestem prostytutką"
"I jestem z tego dumna"
Sylvia.
Uciekaj stąd.
Musisz uciec.
Nie mogę.
Mamo?
- Musisz uciekać. - Nie chcę.
Odszukaj rodziców.
A co z Jennie?
Zajmę się nią.
Paula?
Nie!
Biegnij.
Co się dzieje?
Do domu.
Sylvia!
Proszę, nie.
Nie skrzywdzę cię.
Przysięgam na Boga.
Przepraszam cię.
Nie wiedziałem, co we mnie wstąpiło?
Wierz mi, proszę!
Proszę.
Chcesz uciec?
Chcesz? To chodźmy.
Chodź.
Dokąd?
Nie wiem.
Może chcesz powiedzieć wszystko Policji?
Chcę do mamy.
Gdzie ona jest?
Chyba w Portage?
Pojedziemy do Portage.
Cholera!
- Ricky! Boże! - Już jedziemy.
Pójdę z tobą.
Musisz wracać.
Do Jennie i zadbać, by nic się jej nie stało.
Nie spuszczę z niej oka.
Dziękuję, Ricky.
Tatusiu?
Cookie?
Co tu robisz?
Tato.
Co ci się stało?
Boże.
Oni ci to zrobili?
Przepraszam cię.
Że zostawiłam cię tam.
Rozmawialiśmy z Jennie tydzień temu.
Mówiła, że wszystko w porządku.
Ona boi się jej.
Trzeba tam wrócić.
Zaraz wsiadamy do samochodu.
Zajmiemy się wszystkim, Cookie.
Jesteś z rodziną.
Mama zajmie się tobą.
Kochanie, jesteśmy.
Zostań w samochodzie, Cookie.
Nie...
Muszę to zrobić.
Muszę tam wejść.
Mamo, ona nie oddycha.
Wstanie, nie martw się. Śpi.
Obudź się!
Stephanie?
- Nie oddycha. - Udaje.
Zróbcie coś, nie oddycha.
Johnny, gdzie ta woda?
Daj mi trochę wody, kochanie.
Co jej jest?
Ona nie oddycha!
Kłamczucha, kłamczucha...
Mamo, ona nie oddycha.
Przyszła do mojego domu i łgała...
Stephanie, co się stało?
Mamo musimy coś zrobić.
Ona...
Sylvia, oddychaj proszę.
Sylvia?
Shirley, wszystko będzie dobrze.
Zróbcie coś. Nie oddycha.
Zamknij się Stephanie! Udaje. 26 października, 1965 r.
Leży tak wciąż.
Boże.
Ricky, zrób coś.
Uważaj!
Spróbuj.
Sylvia! Wstawaj!
- Oddychaj! - Paula...
Idź po Andy'ego, będzie wiedział, co zrobić.
Wstawaj, Sylvia!
Nic jej nie będzie, udaje.
Proszę, oddychaj.
Jest zimna.
Wezwijcie policję.
Nie wzywajcie.
Już!
Ona nie umarła.
Dajcie wody, ale zimniejszej.
Dzieci, chodźcie...
Kochanie, ona oszukuje...
Nie udaje, mamo!
Proszę z policją.
Możliwe, że nieżywa dziewczyna w domu.
Nie żyje.
Jezu, Gertie.
Co się stało?
Zabierzcie mnie stąd, a wszystko powiem.
Jennie, widziałaś, żeby kiedykolwiek
Sylvia zrobiła coś pani Baniszewski?
Niczego takiego nie widziałam.
Czy zrobiła coś Pauli?
Nie.
Czy zrobiła coś Johnny'emu Baniszewski?
Nie.
Jennie, widziałaś, jak bito
i torturowano twoją siostrę.
Dlaczego nie powiadomiłaś policji?
Gertie zagroziła mi, że
będę następna, jeśli komuś powiem.
Mogłaś powiedzieć komukolwiek.
Bałam się... i chyba
robiłam ci mi kazała. Żałuję tego.
Widziałaś, żeby Sylvia płakała?
Mówili, że nie płacze, bo nie ma uczuć.
Ale ja wiem lepiej.
Widziałam ją płaczącą dawniej.
Myślę, że nie mogła płakać, bo
miała za mało wody.
Proces trwał 24 dni.
Gertrude przesłuchiwano jako ostatnią.
Jak czuła się pani fizycznie w lipcu i sierpniu zeszłego roku?
Fizycznie dość fatalnie.
Duchowo i emocjonalnie - również źle.
To znaczy?
Gdy ma się wokół siebie przez cały czas
tyle dzieci, jak ja...
wrzeszczących i kłócących się,
można czuć się źle.
Jakie lekarstwa pani zażywała?
Phenobarbital Sulfat i Coricidin.
Sama musiałam o siebie dbać, bo
nie było mnie stać na lekarza.
Wracając do pierwszego tygodnia września.
Czy w obejściu albo w pani zdrowiu zaszły
wtedy jakieś zmiany?
Nie.
A w 3-cim tygodniu września?
Pamięta pani?
Czy coś nadzwyczajnego stało się we wrześniu?
Tak, coś nadzwyczajnego.
Dzieci bardzo rozrabiały.
Dzieci bardzo rozrabiały?
Moje oraz dzieci z sąsiedztwa
przychodziły i dokuczały Sylvii.
Potem moje dzieciaki rozrabiały z innymi dzieciakami, i tak dalej.
Co pani robiła, gdy dzieci rozrabiały?
Nie przyglądałam się za bardzo.
Ledwie miałam siłę stać na nogach.
Nawet wstawać mi się nie chciało.
Czy wiedziała pani, że wobec Sylvii
dzieje się krzywda?
Nie.
Czy przyznaje pani, że okaleczała jej ciało?
Nie, proszę pana.
Może pani wyjaśnić, skąd wzięły się okaleczenia?
Nie, proszę pana.
Twierdzi pani przed Ławą, że nie wie, kto je zrobił?
Nie wiem.
Słyszała pani zeznanie Jennie?
Tak, słyszałam.
Niektóre z pani dzieci
przyznały, że zanim Sylvia zmarła, napiętnowała ją pani.
Tak, słyszałam to.
Czy one kłamały?
Tak.
A może to pani kłamie?
Nie, proszę pana.
Słyszała pani zeznania Johna Baniszewski,
że przypalała ją pani zapałkami i papierosami?
Słyszałam te zeznanie.
Zeznawał prawdę?
Nie zeznawał prawdy.
Nie.
Twierdzi pani, że nie zrobiła nic z tych rzeczy?
Tak jest.
Przez cały czas była pani w łóżku
i nie wiedziała, co robią pani dzieci.
Myślę, że zrobiły wiele rzeczy, o których
nie miałam pojęcia.
Dlaczego Johnny miałby kłamać?
Myślę, że to wystraszony, mały chłopiec.
A czy pani się boi?
Przez lata bałam się wielu rzeczy.
Poświęciła mnie, by ochronić dzieci.
Potem poświęciła je, by ochronić siebie.
Niech oskarżona wstanie.
Ława Przysięgłych uznaje Gertrude Baniszewski,
winną morderstwa I stopnia,
skazując na dożywocie.
Sprawa skupiła wiele uwagi.
Pisano o niej nawet w Time.
W końcu ludzie zaczęli rozmawiać,
o sprawach, które wcześniej lekceważyli.
Dziękujemy.
Wkrótce i inni mieli procesy.
Paula uznano współwinną.
Wyrok - kilka lat.
Urodziła córkę i dała jej na imię Gertrude.
Skazano również Johnny'ego.
Został uznany najmłodszym
nieletnim przestępcą w stanie Indiana.
Po latach został ministrantem.
Myślę, że to wymowne.
Ricky Hobbs, uznany współwinnym morderstwa
odsiedział kilka lat w zakładzie dla nieletnich.
Zmarł na raka płuc w wieku 21 lat.
Coy za kratami spędził kilka lat, po czym
na dobre wszedł na przestępczą drogę
i ponownie wrócił do więzienia.
Nie wiem, co się stało z resztą?
Mama z tatą wrócili do handlu.
Oddali Jennie pod opiekę prokuratora okręgowego i jego rodziny.
Z ich pomocą stanęła na nogi.
Gertrude odsiedziała 20 lat z wyroku.
Zwolniono ją w 1985 r.
Zanim zmarła, 5 lat potem,
wzięła na siebie odpowiedzialność za to, co się stało.
Przepraszam.
A ja?
Wróciłam na karuzelę.
Do mojego azylu.
Wielebny Bill mawiał:
"Wszystko jest wpisane w Boży plan"
Wciąż staram się zrozumieć ten plan.
Sylvia Likens 1949 - 1965